= Kingdom Society - The School of Humor Blog!! : บล๊อกนี้ อยู่ภายใต้การควบคุมของ โอมจัง =

วันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม ค.ศ.2007 ช่วงเช้า

 “อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ รุ่นพี่ เมื่อคืนก็ต้องขอบคุณด้วยนะเจ้าคะ” โอมก้มหัวขอบคุณ ตอนนี้เธอมาที่ห้อง 6-A เพื่อมาขอบคุณรุ่นพี่เจอราร์ดกับเรื่องเมื่อคืน (ตอนที่ II) สมาชิกคนอื่นๆ ในวง MCR เกิดอาการงงเล็กน้อย 

“ขอบคุณเรื่องอะไรกันฟะ” แฟรงค์กระซิบถาม เจอราร์ดเกาหัว 

“ก็เรื่องที่ชั้นให้หนังสือคู่มือเกม Halo 2 กับน้องเค้าไงละ” เจอราร์ดยืดอกอย่างภาคภูมิใจ โอมแอบตกเล็กน้อยพร้อมกับคิดอยู่ว่า ‘พี่เอ๋ยยย ถ้าคนอื่นมาเสียบขัดว่าห้องโอมมีแต่ Wii กับ DS เนี่ยพี่จะแก้ตัวยังง้ายยย’

 “อ่อ อย่าบอกนะว่า......หนังสือคู่มือของชั้น” แฟรงค์แอบสงสัยในพฤติกรรมของเจอราร์ด(ที่ดูเหงื่อตกเล็กน้อย) เจอราร์ดร้องแหะๆ 

“แก๊~!!! กล้าเอาคู่มือ Halo 2 ที่ชั้นต้องสั่งซื้อมาแทบตายไปให้คนอื่นยืมง่ายๆ ได้ไงฟะ!!?” แฟรงค์บีบคอเจอราร์ด เจอราร์ดเองก็ไม่ยอมแพ้ เล่นตบหน้าแฟรงค์เป็นแมวน้ำซะรัวๆ ขนาดนี้

 “ไม่อยากขัดจังหวะสวีท—“ 

“ไม่ได้สวีทกันสักหน่อย!!” เจอราร์ดกับแฟรงค์ตะโกนพร้อมกัน

 “ปีที่แล้วโอมยังจำไม่ได้หรือ เรื่องนั้นไง!!” เจอราร์ดแย้ง

และแล้ว ก็ถึงโหมดย้อนความ...

 Kingdom Society Chapta’ III – I – Blizzardly Eyes 

3 เดือนก่อน—ช่วงสอบปลายภาคเรียนที่ 1/2006 สมัยโอมอยู่ 3-A

 “เอ๊ะ~” โอไมคร่อนเดินผ่านมาทางระเบียงในช่วงพักเที่ยง เขาเห็นรุ่นพี่เจอราร์ดกับโอมนั่งอยู่ โอสังเกตเห็นว่า... รุ่นพี่ดูเหม่อผิดปกติ

 “พี่โอม วอท แฮฟเฟ้นต์?” โอถามพี่สาวของเขา(ที่นั่งลูบหัวรุ่นพี่อยู่) โอมยิ้มน้อยๆ ก่อนหันหน้ามาหาน้องชายของเธอ 

“ก็รุ่นพี่น่ะสิ” โอมลูบหัวเจอราร์ดที่เหม่อๆ

 “เค้าอินเลิฟอยู่ โฮะๆ เด็กเทพก็ต้องปลอบหน่อยลานะ” เธอลุกขึ้นแล้วตบไหล่โอไมคร่อน

 “กับ?” โอไมคร่อนยังคงถามต่อ

 “ไม่ใช่กับแฟรงค์หรอก กับคนที่มีฉายาสาวน้อยโกธิคที่อยู่ห้อง 6-B อ่านะ นายคงรู้จัก...” โอมยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะลูบหัวเจอราร์ดอีกที โอไมคร่อนยืนงงเต็กอยู่ตรงนั้น 

“แล้วววววววว~ ทำไมรุ่นพี่ซามะถึงไม่ไปหา—“ 

“ไม่!! เธอคนน้านต้องปฏิเสธมาไม่เหลือใยดีแน่น้อน!!” เจอราร์ดกระวนกระเอ็กซ์วายแซดหลังจากที่เงียบมานาน โอมทำหน้าประมาณว่า “กำจังๆ เอ้ย จริงๆ” 

“ก็... ปอดฉีกขาดอย่างที่เห็นนี่หรอก ที่รู้ๆกันก็คือ สาวโกธิคคนนั้นชื่อ เฮเลน่า น่ะ” โอมอธิบายพร้อมรูปภาพ (เอามาจากไหนฟระ!?) 

“สัดส่วนที่รู้ๆกันคือ หน้าอกคัพ C สุดยอดนี่แหละ เกือบๆ เท่าฮิเมะ-จังแล้วละ” โอมยิ้มหน้าบาน โอไมคร่อนยิ้มตาม (ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าเอ็งจะยิ้มไปทำไร) 

“งั้นต้องจับหล่อนมาถอดดูสัดส่วนที่เหลือเลยดีมั้ย ให้รุ่นพี่เป็นคนถอด...” โอมหยอกรุ่นพี่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ โอไมคร่อนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว (ไอหื่นนนนนนนนน) 

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยย!!” เจอราร์ดยั้งตัวเองไว้แล้วลุกขึ้นมา โอมยืนเกาหัวต่อ 

“ให้เรื่องนี้เป็นความลับและให้พี่จัดการเองได้ปะ!?” เจอราร์ดพูดด้วยเสียงที่หนักแน่น โอมกับโอพยักหน้างึกๆ ก่อนที่จะตบไหล่รุ่นพี่ 

“ขอให้โชคดีนะ อ้อ แล้วถ้ารู้สัดส่วนก็บอกมาด้วย~” 

“ชัตอัพ!!” เจอราร์ดไล่โอม โอมหัวเราะร่วนก่อนจะวิ่งไปที่ห้องของเธอ... 

จบโหมดย้อนความ!! 

คาบที่ 6(รองสุดท้าย) วิชาชมรม (ทำไมต้องเป็นชมรมทุกครั้งละฟะนี่)

 “รุ่นพี่~” โอมกับเซกินะวิ่งมาหาเจอราร์ดที่อยู่ชมรมดนตรี เขากำลังอยู่กับคนอื่นๆ ในวง MCR อยู่ ทั้งนักร้องคนอื่นๆ ที่อยู่ชมรมนี้ต่างก็หันขวับมาหาเธอทั้งหมด 

“อ้าว มากันครบเลยนี่ รุ่นพี่ไมค์กี้—“ 

“ขอร้องว่าอย่ามาเรียกชื่อพี่แบบนั้นตอนนี้ได้มั้ยย” ไมเคิลยกมือไหว้ 

“อ่า... โทษเจ้าค่ะๆ งั้นรุ่นพี่แฟรงค์ รุ่นพี่โทโร และรุ่นพี่บ๊อบ...อรา~ อยู่กันครบเซ็ตเลย”

“เอ่อนี่โอมจัง พวกพี่ไม่ใช่คอมโบเซ็ตของแมคโคเน่านะ -..-“ แฟรงค์บอกเล็กๆ ก่อนที่จะเช็กอุปกรณ์ (เออดีนะนังโอม ลืมไปได้ว่าแฟรงค์เล่นอะไร -*-)

 “แหะๆ” 

“ยายโอม นี่จะมาสัมภาษณ์หรือจะมาส่งเสียงรบกวนละฟะ” เซกินะสะกิดทำให้โอมรีบหยิบสมุดบันทึก(คงไม่ใช่การอ่าน)ของเธอขึ้นมาแล้วถามคำถามพวกคนอื่นๆ (ตอนนี้คนอื่นคงได้เป็นแค่ตัวประกอบในฉากนี้แล้ว เพราะคนอื่นๆ ต่างก็เช็คอุปกรณ์ของตัวเองอยู่ทั้งนั้น) 

“อ่าเยสๆ เอาล่า สัมภาษณ์ๆ” โอมรีบจดสมุดของเธอทันที เธอเขียนไปแบบหวัดๆว่า “บทสัมภาษณ์ของ MCR ภาค I” จนเซกินะต้องมาแก้ใหม่เพราะเธอบอกว่า 

“โอม นี่เธอจะเอาไปแต่งนิยายรึไงฟะ = =” ” 

“แหะๆ พอดีเป็นโอตาคุที่แต่งแฟนฟิคบ่อยๆ ก็ลืมตัวเอาง่ะ” โอมแก้ตัวน้ำคลองแสนแสบสุดๆ 

1 ชั่วโมงผ่านไปด้วยความปัญญาอ่อน 

“อ่านี่โอมจัง” เจอราร์ดสะกิดโอมที่สะลึมสะลือแล้วปล่อยให้เซกินะสัมภาษณ์อยู่คนเดียวมาประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้ว โอมสะดุ้งตื่นแล้วหันซ้ายหันขวา 

“กำลังฝันถึงเกม Princess Maker อยู่เยย” โอมเกาหัว(พร้อมกับเช็ดน้ำลายที่สอออกมา) << ใครอ่านได้มั่ง 

“เจ๊ตื่นได้แล้ว เค้าจะไปเล่นมินิคอนเสิร์ตที่หอประชุมกันแล้ว” เซกินะเขย่าตัวโอมเพื่อให้แน่ใจว่าโอมจะตื่นแล้วจริงๆ 

“ห๊า จริงง่ะ งั้นต้องขอบคุณพวกรุ่นพี่จริงๆ นะคะที่ให้มาสัมภาษณ์ในวันเน้ เดี๋ยวโอมขอตัวไปนำข่าวลงหนังสือพิมพ์โรงเรียนก่อนนะคะ สวีดัดค่ะ” โอมยกมือสวัสดีเหล่าคณะรุ่นพี่แล้วรีบลากเซกินะออกไป ส่วนฝั่งชมรมดนตรีก็เริ่มทยอยออกกันเป็นแถบๆ (เอ๊ะ รึว่าเป็นแถวๆฟะ ช่างหัวโพเตโต้ไม่มีชาวต่างชาติเหอะ)

ที่ห้องชมรมเย็บปักถักร้อย 

“อิชิด่าคูงงงงง” เสียงแจ๋นๆ (ห๊า!?) ของเด็กสาว(...นางสาว)นามอิโนะอุเอะ โอริฮิเมะที่ทุกคนรู้จักในนามของ “เจ้าหญิงดอกไม้” วิ่งมาหาหนุ่มแว่นขี้เก๊ก(ที่พอหน้าหลุดปุ๊บจะขำก๊ากกันทั้งห้อง) นามว่าอิชิดะ อุริวที่คนอ่านมันก็รู้จักกันเป็นชาติตั้งแต่บลีชเล่ม 4 ออกวางแผงแล้ว อิชิดะปิดหนังสือ(ผี)ชีว(ะ)วิทยาแล้วหันหน้ามาหาเด็กสาวสุดโนคนนี้

 “ครับ อิโนะอุเอะซัง?” อิชิดะถามด้วยน้าเสียงอ่อนโยน (“นั่นแหละนิสัยของเคะ” โอไมคร่อนกระซิบให้ฮินาโมริ โมโมะฟัง ซึ่งฮินาโมริท่าทางเขินอายเวลาอยู่ใกล้ๆ โอไมคร่อน เด็กอัจฉริยะแบบนั้น... (แฟนๆ ฮินาโมริกับฮิทสึกายะอย่าเพิ่งงงงงงง ฟิคนี้มันฮิทสึxฮินาน๊า~!!!)) 

“เลิกเรียนแล้วไปที่หอหญิงเป็นเพื่อนหน่อยสิ ช่วยไปดูห้องชั้นกันว่าพวกโอตาคุเรนเจอร์ซ่อม—“ “อิโนะอุเอะซังอย่าเสียงดังไปครับ พวกเราสัญญากับเหล่าโอตาคุเรนเจอร์ไว้แล้วว่าจะไม่นำเรื่องเมื่อคืนไปบอกให้ใครรู้ไงครับ?” อิชิดะเอามื่อปิดปากโอริฮิเมะเอาไว้ เธอเงียบไปสักพักแล้วเปลี่ยนมาเป็นกระซิบแทน ต-แต่ เวลาอิโนะอุเอะซังเข้ามาใกล้เขาทีไร เขารู้สึกหน้าแดงขึ้นมาในทันใดนั้น โดยเฉพาะเวลาที่เธอเข้ามาใกล้ๆ แบบเน้... อ๊ากกกกกกกกก แต่งเองเลือดพู่งเองเฟร้ยยยยยยยยยย!! (/คนอ่าน หุบปากแล้วมาแต่งต่อซะ = =”) 

“ค-คือว่า ช่วยไปที่ห้องชั้นหลังเลิกเรียนได้มั้ย ชั้นจะไปดูว่าห้องชั้นว่าซ่อมเสร็จยัง” อิโนะอุเอะกระซิบ อิชิดะ (ซึ่งคาดว่าสติหลุดไปแล้ว)นิ่งไปสักพักแล้วพยักหน้า ในใจเขาก็แอบคิดไว้ด้วยว่า ‘โอม นี่แกคงไม่แต่งให้เรื่องนี้เป็นแนวฮาเร็มใช่ม้ายยยยยยยยยยย >[]<

หอประชุม เวลา 20.30 น. หลังมินิคอนเสิร์ตเลิกแล้ว 

จ้อก แจ้กๆ วันนี้ที่มินิคอนเสิร์ตก็ยังคงคนพลุกพล่านอยู่เหมือนเคย ทุกๆ คน(และวง)ที่อยู่ในชมรมดนตรีต้องมาแสดงกันหมด มินิคอนเสิร์ตแบบนี้ทุกๆ 1 เดือนจะมีสักครั้งหนึ่งเพื่อเป็นการวอร์มอัพ ทั้งเวลาจะออกอัลบั้มใหม่ จะแสดงคอนเสิร์ตใหญ่ที่อื่นๆ และอาจจะเวลาแข่งขันกับโรงเรียนอื่นๆ อีกเช่นกัน

 “น่าเสียดายเนาะที่วง The Pathfinder ไม่มีเล่นวันนี้” 

“อื้ม ชั้นอยากได้ลายเซ็นของ The Chaos อ๊ะ!!”

 “คนที่เป็นนักร้องนำวงน่ะหรอ” 

“ม่ายช่าย!! นั่นมันอีตาแว่นที่ชื่อว่า The Complication ต่างหาก!! คนที่ได้ชื่อว่า The Chaos คือคนที่เล่นเบสคนนั้นต่างหาก!!”

 “แต่ว่า ตำแหน่งกีตาร์ลีดยังว่างอยู่นี่นา” 

“ชั้นยังไม่รู้ว่านอกจาก The Silence แล้ว คนที่จะลีดกีตาร์ได้เก่งขนาดนั้นจะมีใครอีกมั่ง?”

 “เฮ้อออออออออออ” โอมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินอย่างเท่ห์ขึ้นไปบนเวทีเผื่อกะว่าจะไปเล่นไมค์สักหน่อย (ครั้งหนึ่ง โอมเคยเล่นตะโกนไปว่า “สีอะไร สีอะไร สีม่วง สีม่วง แฟนใคร แฟนใคร แฟนนาย แฟนนายยยยยยยยยยยย” ประมาณ 20 กว่ารอบจนอาจารย์นานาโอะต้องลากเธอลงมา ท่าทางอาจารย์ก็เป็นแฟนคลับของวง MCR เหมือนกันเนื่องจากว่าโอมเห็นหมวก MCR เมื่อปีที่แล้ว)

เธอสวนกับคนๆ หนึ่งเข้า...

 || “ค-ค-คือว่าค-คนนั้นไงที่ชั้น...” ||

 || “ยัยโกธิคนั่นนะเรอะ...” ||

 || “ไม่!! เธอคนนั้นจะต้องปฏิเสธมาแบบไม่เหลือใยดีอย่างแน่น้อน!!” ||

 “ฮ-เฮเลน่า...” วินาทีที่โลกทั้งใบของโอมตะลึง เฮเลน่า สาวน้อยโกธิคที่มีแววตาที่ชาเย็นกว่าใครๆ ก็เดินสวนเธอไป... เธอเพิ่งเคยเห็นแบบโคลส-อัพขนาดนี้มาครั้งแรก... ใบหน้าที่ซีดประมาณรุ่นพี่เจอราร์ด ตาก็เป็นสีแดงโลหิตที่ผิดกับแววตาที่เย็นชานั่นเหลือเกิน โอมยืนช๊อคสะท้านปฐพีไปประมาณ 5.1354306 วิ แล้วนิ่งอยู่ตรงนั้น...